Nowości

Projekty



Konkursy

Uznanie

Pracownia

Dom Sudecki


Projekt współczesnego domu sudeckiego nawiązuje do rozplanowania, formy i rozwiązań materiałowych typowych dla budynków historycznych. Nawiązanie to jest jednak bardziej próbą współczesnej interpretacji tradycyjnych cech niż odwołaniem się do nich w sposób dosłowny.

Pozornie bryła budynku to prostokąt przykryty dachem dwuspadowym jednak nic bardziej mylnego. W rzeczywistości rzut domu jest bardzo rozczłonkowany. Na rzut składają się poszczególne moduły które zostały porozsuwane w układzie północ-południe. Takie rozwiązanie ma za zadanie rozdzielenie poszczególnych stref domu jak również nadanie większej prywatności potencjalnym mieszkańcom. Dopełnieniem bryły budynku są żaluzje drewniane które chronią mieszkańców przed czynnikami atmosferycznymi oraz ciekawskim okiem przechodnia oraz domykają bryłę tworząc spójność bryły.

Rozwiązanie ścian szczytowych zaproponowano na wzór domów tradycyjnych w których charakterystyczną cechą była 3 dzielność szczytu w układzie poziomym z deskowaniem pionowym z tą tylko różnicą, że dostosowano je do współczesnych potrzeb. Poprzez wysunięcie połaci dachowych ponad ściany szczytowe uzyskaliśmy dodatkową zadaszoną przestrzeń idealnie nadającą się na tkz. „salon letni”.

Bardzo ważnym elementem kształtującym bryłę są duże przeszklenia których zadaniem jest wpuszczenie jak największej ilości światła do wnętrza jak również zatarcie granicy między wnętrzem a tarasem okalającym cały budynek i ogrodem.

Wokół domu zaproponowano taras zewnętrzny na wzór tradycyjnej podmurówki kamiennej. W zakresie formy budynek nawiązuje ściśle zarówno proporcjami rzutu, ścian szczytowych oraz kątami połaci dachowych do proporcji spotykanych w budynkach historycznych charakterystycznych dla regionu.

W bryle projektowanego budynku zostały wydzielone galerie wzdłuż ścian kalenicowych na wzór tych w budynkach tradycyjnych. Historyczne budynki mieszkalne były czasami rozwiązywane jako obiekt z galerią lub podcieniem biegnącym wzdłuż ściany kalenicowej lub szczytowej. Galerie te jednak nie zostały powtórzone w sposób dosłowny, zostały one ograniczone do długości pojedynczego modułu funkcjonalnego i nadano im współczesną formę.

Budynek został zaprojektowany z myślą o łatwej, elastycznej i nienaruszającej cech charakterystycznych rozbudowie bryły w dalszym układzie liniowym. Część centralną zajmuje strefa wejściowa z wiatrołapem hallem oraz klatką schodową. Część mieszkalna budynku zaproponowana została jako otwarta przestrzeń w której swoje miejsce znalazła kuchnia z jadalnią oraz część dzienna o powiększonej wysokości. W dawnej części inwentarskiej zaproponowano WC, gabinet oraz pomieszczenie sypialne dla gości. Na poddaszu użytkowym swoje miejsce znalazły dwie sypialnie z garderobami oraz przestronna łazienka.

Budynek został częściowo podpiwniczony w celu wygospodarowania dodatkowych powierzchni gospodarczych takich jak kotłownia, pomieszczenie rekreacyjne, pralnia oraz łazienka. Jeżeli chodzi o dobudowaną część obiektu jedną z możliwości jest rozbudowa o jednostkę agroturystyczną z niezależnym wejściem. W kondygnacji parteru znalazł się pokój dzienny wraz z aneksem kuchennym. W poddaszu znalazło się miejsce na dwie sypialnie oraz łazienkę.


  • Autorzy: Paweł Świątkiewicz, Marek Panowski, Jerzy Świątkiewicz, Tomasz Smoliński
  • Projekt: 2009 (konkurs)
  • Powierzchnia użytkowa: 168 m2 + 82 m2